« وجوب » هست يا نه ؟ و به عبارت ديگر : آيا صيغهء أمر ، ظهور انصرافى و اطلاقى ، در « وجوب » دارد يا خير ؟ أدلّه قائلين به انصراف عدّه‌اى معتقدند كه صيغهء امر ، ظهور انصرافى در « وجوب » دارد ، و براى مدّعايشان سه دليل ذكر كرده‌اند : 1 - غلبهء استعمال : يعنى استعمال صيغهء أمر در « وجوب » ، بيشتر از ندب است . بنابراين صيغهء امر هنگام اطلاق به « وجوب » انصراف دارد ، زيرا مطلق ، به فردى كه استعمال بيشترى دارد ، منصرف است . 2 - غلبه وجود : يعنى اگر استعمال در وجوب ، بيشتر نباشد ، لا اقلّ وجود واجب در ميان ساير اقسام طلب ، بيشتر است ، و يا به عبارت ديگر : تعداد واجب از مستحبّ بيشتر خواهد بود . بنابراين صيغهء امر هنگام اطلاق ، به « وجوب » انصراف دارد ، زيرا « مطلق » به فردى كه وجود آن بيشتر است منصرف مىشود . 3 - أكمل بودن وجوب : يعنى اگر غلبه استعمال و غلبه وجود در مورد وجوب نباشد لا اقلّ طلب در وجوب ، شديدتر از طلب در ندب است ، و در نتيجه اطلاق صيغه به اين فرد ، منصرف است . نقد أدلّه مصنّف هريك از سه دليل را نقد مىكند : نقد دليل اوّل : استعمال صيغهء أمر در وجوب ، بيشتر از استعمال آن در ندب نيست ، بلكه اگر استعمال صيغه در ندب بيشتر نباشد ، لا اقلّ مساوى با وجوب است . نقد دليل دوم : بيشتر بودن وجوب واجب سبب انصراف نيست ، زيرا هم منع صغروى دارد و هم منع كبروى . امّا صغرى ممنوع است ، زيرا بيشتر بودن آمار و تعداد واجب ، معلوم نيست ، بلكه يا تعداد مستحبّات بيشتر است و يا لا اقلّ واجبات و مستحبّات مساوىاند . و امّا كبرى ممنوع است ، زيرا مكرّر بيان شد كه غلبهء وجودى ، منشأ ظهور نمىباشد ،